feitos históricos

viernes, 21 de octubre de 2011

meus avós paternos, Concepción , Salvador e os seus fillos.

meus avós paternos, miñas curmás Juli, Gely, Merchi e Melita (a señora que asoma, un misterio)
Amelia, Mercedes, Celestino, meu Pai e Pancho

meus avós paternos, Concepción e Salvador

miña avóa Concepción

meus tíos e meu Pai(o que está sentado na silla)

meus avós, Concepción e Salvador
De fondo, con música de Chopin -nocturno en mi bemol mayor, OP9, nº2.
Queridas Primas:             
El tiempo pasa tan rápido que no nos damos cuenta que hay personas a las cuales  tenemos que  recordar y nunca olvidar, a pesar de que la distancia, y porque no decirlo,  muchas veces la falta de decisión, nos pone una venda en los ojos que nos impide tomar las decisiones y cumplir nuestros sueños.
 Por eso, desde  hace algún tiempo mi corazón me decía que tenía que viajar a las tierras cálidas del sur y a esa preciosa ciudad que es Cádiz  para haceros una visita.
            No sé si tenéis vivo el recuerdo de vuestra infancia en Bueu, pero para que os sirva de ayuda os regalo una huella imborrable,  que muy amablemente me  la facilitó una amiga de la familia,  como es esta fotografía en la que estáis  acompañadas por vuestros abuelos maternos, Salvador y Concepción, junto con el protagonismo más que evidente de la  prima Melita .(Nos queda por descifrar el misterio de la persona que asoma por el lateral derecho de la fotografía).
            Un beso de vuestro primo Emilio, Lucho o Luchito como queráis llamarme y  que nunca se ha olvidado de vosotras.
Nota: ¿A que esta foto parece sacada de la novela de Miguel Delibes y tan bien retratada en la película del mismo nombre “los santos inocentes”?

meus tíos Mercedes, Pepe e a miña curmá Gely collendo no colo a miña filla Ana

miña Curmá Gely coa miña filla ana no colo
O meu amor mariñeiro

Meu amor é mariñeiro
e vive no alto mar;
son os seus brazos o vento
ninguén llos pode amarrar.
Meu amor é mariñeiro
e cando me ven falar
pon un carabel nos beizos
no corazón un cantar.
EU SON LIBRE COMO AS AVES
E PASO A VIDA A CANTAR;
CORAZON QUE NACE LIBRE
NON SE PODE ENCADEAR.
Traio un navío nas veas
eu nacín pra mariñar;
quen tente porme cadeas
háme primeiro matar!
Vale máis ser libre un día
no confín do bravo mar,
que vivir todad a vida,
preso, escravo e a calar!
El vive alá lonxe, lonxe,
onde brúa o bravo mar,
e coa súa forza inmorrente
onda nós ha de voltar!
EU SON LIBRE...
Nun momento, de repente,
eu sei que un día virá,
como se o mar e o vento,
en nós abrise a cantar.
HEI PASAR POLO LUGARES
COMO O VENTO NO AREAL
ABRIR TÓDALAS VENTANAS
COA ESCRAVITUDE ACABAR!
Polas rúas das ciudades
hei de pasar a cantar,
traguendo na mau direita
a espada da libertá.
Como se un navío entrase
de supeto, na ciudá,
traguendo a voar no mástil
bandeiras de libertá!
HEI PASAR POLO LUGARES
COMO O VENTO NO AREAL
ABRIR TÓDALAS VENTANAS
COA ESCRAVITUDE ACABAR!
meu Pai, meus tíos Mercedes e Pepe

viaxe de noivos-Cádiz, 1985


fotos da familia

miña avoa Concepción, miña irmá Conchita e meus Pais, Milucho e Rosina


Casamento de Iria,miña sobriña, meus tíos Pepe e Carmen, miña curmá Amalia, meus fillos, miña irmá Conchita.

Eu na miña xuventude

...Hoy,en mitad de la vida,
me he parado a meditar...
¡Juventud nunca vivida,
     quién te volviera a soñar! 


Galerias-Los Sueños(Antonio Machado, poeta).

Grupo Nemeton, Tinso Pouseu, Isidro e Milucho(eu son o da flauta). Acrílico s/papel, Pousseu, 94

coincidí en la mili con Juan Carlos "Faemino"(2º por la izquierda, de pie)
Autorretrato, carboncillo s/papel, 1979, Milucho

Conchita, Rosina, miña Nai e Luchito



miña curmá Rosina
na primeira comunión


Si mi voz muriera en tierra, llevadla al nivel del mar y dejadla en la ribera......(Rafael Alberti, de marinero en tierra).
Esta fermosa canción está adicada a miña irmá, alí onde esté.
Por la blanda arena que lame el mar
Su pequeña huella no vuelve mas,
Un sendero solo de pena y silencio
llegó hasta el agua profunda,
Un sendero solo de penas mudas
llegó hasta la espuma.
 
Sabe dios que angustia te acompañó
Que dolores viejos calló tu voz
Para recostarte arrullada en el canto
De las caracolas marinas
La canción que canta en el fondo
oscuro del mar La caracola.
 
Te vas Alfonsina con tu soledad
Qué poemas nuevos fuiste a buscar...?
Una voz antigua de viento y de sal
Te requiebra el alma y la está llevando
Y te vas hacia allá como en sueños,
Dormida, Alfonsina, vestida de mar ...
 
Cinco sirenitas te llevarán
Por caminos de algas y de coral
Y fosforescentes caballos marinos
harán Una ronda a tu lado
Y los habitantes del agua
van a jugar pronto a tu lado.
 
Bájame la lámpara un poco más
Déjame que duerma nodriza en paz
Y si llama él no le digas que estoy
Dile que Alfonsina no vuelve ...
Y si llama él no le digas nunca que estoy,
Di que me he ido ...
 
Te vas Alfonsina con tu soledad
Qué poemas nuevos fuiste a buscar...?
Una voz antigua de viento y de sal
Te requiebra el alma y la está llevando
Y te vas hacia allá como en sueños,
Dormida, Alfonsina, vestida de mar ....


 Conchita, debuxo a carboncillo, Milucho

                -Nunca se está lo suficientemente preparado para la muerte de un ser querido-

eu Luchito con miña Nai e curmás(ans)

miña Nai e a miña irmá Conchita

meu pai, Lucho "o carracho"

meus tíos, Merces, Pepe e miña tía Angeles
(a primeria foto é a derradeira coñecida)
Meu Pai, meus tíos Merces , Pepe e Federico
meu Pai, meus Tíos e miña curmá Gely, en Santa Tegra, Tuy
meu Pai, Mercedes e Pancho, en praia Francón, Aldán, Cangas

a miña nai Rosina, Chita pais como lle chamaban


miña Nai e miña tía Gloria

Miña Nai, Mercedes, Aboa Concepción e Melita

meus pais, o día do seu casamento



Miña irmá Conchita i eu Luchito